Ik ga eens iets creatiefs doen

 Op een rustige namiddag zat Erik aan zijn houten tafel met zijn oude, trouwe schetsboek. Het was zo'n dag waarop een mens denkt: "Ik ga eens iets creatiefs doen." Dus nam hij zijn potlood, draaide het een beetje tussen zijn vingers en begon te tekenen.

Eerst een hoofd…
Dan een lichaam…
Een beetje schaduw hier…
Een paar lijnen daar…

Langzaam verscheen er een mannetje op het papier. Een wandelend figuurtje, alsof hij net uit een verhaal kwam gelopen. Erik knikte tevreden.

"Niet slecht," mompelde hij. "Hij lijkt zelfs een beetje op mij."

Maar toen gebeurde er iets vreemds.

De getekende schoen bewoog.

Erik fronste. "Dat zal de koffie zijn."

Toen bewoog ook de andere schoen.

En voor Erik goed en wel kon reageren, stapte het figuurtje letterlijk uit het papier. Eerst één voet, dan de andere, met een klein poefje van potloodstof.

De man stond nu op het schetsboek en keek rond.

"Zo," zei hij terwijl hij zijn rug strekte. "Dat was een lange wandeling… en ik was nog niet eens begonnen."

Erik liet bijna zijn potlood vallen.
"Wacht eens even… jij… jij kwam net uit mijn tekening!"

De kleine man knikte vrolijk.
"Klopt. Zeer nette potloodlijnen trouwens. Goede schaduwen ook. Ik geef het een 8,5."

Erik staarde hem aan.

De man keek even naar links, naar rechts, en daarna weer naar Erik.

"Ehm… kleine vraag."

"Ja?" zei Erik nog steeds verbijsterd.

De getekende man leunde een beetje naar voren.

"Zou je misschien… een vrouwtje voor mij kunnen tekenen?"

Erik knipperde met zijn ogen.
"Een vrouwtje?"

"Ja," zei het mannetje. "Kijk, je hebt me netjes getekend, schoenen, broek, alles erop en eraan… maar een mens kan toch moeilijk zijn hele leven alleen op een schetsboek wonen."

Hij keek even rond naar de potloodkrullen op tafel.

"Het gezelschap hier is eerlijk gezegd nogal… houtachtig."

Erik begon te lachen.
"Dus jij bent net tot leven gekomen… en het eerste wat je vraagt is een vriendin?"

De kleine man haalde zijn schouders op.

"Prioriteiten, vriend. Prioriteiten."

Erik pakte opnieuw zijn potlood.

"Goed dan," zei hij. "Maar geen klachten achteraf over het kapsel."

Het mannetje ging enthousiast op de rand van het papier zitten.

"Maak je geen zorgen," zei hij.
"Als ze ook tot leven komt… vraag ik haar wel of ze tevreden is."

En zo zat Erik daar, lachend aan zijn tafel, terwijl een klein levend mannetje naast het potlood zat te wachten…

…op de tekening van de liefde van zijn leven.