De dag is aangebroken. Seizoensopening!

Ik kneep mama's hand een beetje harder toen we dichter bij de grote poort kwamen. Alles voelde zo… groot! En vrolijk! Overal zag ik kleuren—rode, gele en blauwe vlaggetjes die in de wind dansten, alsof ze speciaal voor mij zwaaiden.

"KIJK!" riep ik, en ik wees zo hard dat mijn vinger bijna zelf wegvloog.

Boven de ingang hing een gigantisch bord: Season Opening 16 April. Alsof het park zelf zei: kom binnen, dit is jouw dag!

Er dwarrelde confetti uit de lucht. Eerst dacht ik dat het magische sneeuw was. Ik probeerde een stukje te vangen, maar het viel steeds net langs mijn handen. Mama lachte.

En toen… toen gingen de poorten open.

Niet gewoon open—nee! Ze zwaaiden alsof ze al heel lang op mij hadden gewacht.

Aan de zijkant stonden grappige mascottes. Een grote beer knipoogde naar mij. Ik weet het zeker. Hij knipoogde écht alleen naar mij. En een groene draak gaf een high five aan een jongen voor mij. Ik durfde eerst niet… maar toen gaf ik hem ook een high five.

Zijn hand was zacht. Dat vond ik gek voor een draak.

Achter de poort zag ik ze: de achtbanen. Ze kronkelden door de lucht als reuzen die verstoppertje speelden. Ik hoorde mensen lachen, gillen en nog harder lachen.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

"Gaan we daar in?" vroeg ik met grote ogen.

Papa bukte zich een beetje en glimlachte.
"Misschien wel… als jij durft."

Ik keek nog eens naar de lucht, naar de confetti, naar de vlaggetjes… en toen naar de achtbaan.

Ik slikte.

En toen zei ik heel zachtjes, maar toch een beetje stoer:
"Ja… maar jij eerst."

En zo begon de beste dag ooit. 🎢✨