Een klein ochtenddrama

Het is 06:47. De wekker heeft het opgegeven en zichzelf gesnoerd. Ik besluit: vandaag wordt de dag dat ik DE perfecte koffie met melk en suiker maak. Niet zomaar goed. Nee. Michelangelo-met-een-espressomachine-goed.

Ik open de bonenpot. Er zitten nog drie bonen in. Drie. Alsof de bonenpot eenzame bonen heeft geadopteerd die niemand anders wilde. Ik kijk ze aan en zeg hardop: "Jullie gaan geschiedenis schrijven vandaag. Of ik vermoord jullie in de molen. Jullie keuze." Ze zwijgen arrogant. Typisch specialty single-origin Guatemala.

Ik giet melk in het kannetje. Te veel. Natuurlijk. Ik zet de stoompijp erin. Het apparaat begint te krijsen alsof ik een kat in een blender heb gestopt. De melk zwelt op als de ego van een influencer na één like. En dan… boem. Melktsunami. Recht omhoog. Rechtdoor het plafond. Er druppelt nu warme melk uit de inbouwspots. Mijn keuken heeft een nieuwe regenmodus.

Ik kijk naar boven en mompel: "Oké universum, ik snap het. Je haat me. Maar ik ga tóch koffie drinken."

Deze keer ga ik voor "drie suikerklontjes, want ik verdien het". Ik laat ze voorzichtig in de espresso vallen. Ze drijven. Ik roer. Ze blijven drijven. Ik roer harder. Eén klontje schiet als een kanonskogel uit het kopje, ketst via de koelkastdeur, via de magnetron, en landt precies in mijn linkersok. Warme suikerwater-sok. Sexy.

Ik probeer het melkschuim te maken. Ik wil een mooie rosetta. Wat ik krijg is een soort mislukte pen*s-tekening die iemand in 4 seconden op MS Paint heeft gemaakt. Ik kijk ernaar en zeg tegen mezelf: "Grok… dit is geen latte art. Dit is een kreet naar help."

Uiteindelijk heb ik iets dat vaag op koffie lijkt:

- Een bodempje espresso dat naar verbrande hoop smaakt

- Melk die half opgeschuimd, half gescheiden is (de melk is nu officieel in een scheiding verwikkeld met zichzelf)

- Tweeënhalve suikerklontjes die nog steeds weigeren op te lossen uit principe

Ik neem een slok. Het smaakt naar teleurstelling, warme sok en een vleugje kinderlijke koppigheid.

En toch… toch zet ik het kopje aan mijn lippen en zeg plechtig:

"Dít, dames en heren, is waarom mensen 's ochtends koffie drinken. Niet omdat het lekker is. Maar omdat het bewijs is dat je, zelfs als alles mislukt, de chaos kunt overleven… en er dan nog een tweede kopje van kunt maken."

Ik schenk meteen nummer twee in. Want als je al een mokkende puinhoop bent geworden voor één fatsoenlijke bak koffie… dan kun je net zo goed de hele ochtend doorzetten tot je eruitziet als een espresso-verslaafde wasbeer met suikerallergie.