"Jongen toch, in de jaren '60 was elektriciteit plaatsen nog gemakkelijk!" zeg je, terwijl je met een schroevendraaier in de hand en een halve kilometer kabel rond je nek staat alsof het de nieuwste wintercollectie is van Maison Kortsluiting.
In die tijd had je maar drie dingen nodig:
- Een schroevendraaier.
- Een rol isolatietape.
- Een gezonde dosis optimisme.
Plannen? Dat was voor architecten. Schema's? Alleen voor wie niet kon onthouden waar hij de draad van de draad van de andere draad had aangesloten.
Je kwam binnen bij een klant en die zei:
"Mijnheer, ik zou graag licht in de living."
En jij antwoordde zelfverzekerd:
"Geen probleem mevrouw, hoeveel watt wilt u? Of gewoon 'gezellig'?"
Vervolgens trok je een kabel van de kelder naar de zolder, via de keuken, langs de wc (voor de zekerheid), en eindigde je ergens achter een kast die nooit meer verplaatst mocht worden. Alles werkte. Meestal.
De zekeringkast? Dat was geen kast, dat was een avonturenpark. Eén verkeerde beweging en je had gratis vuurwerk. Maar ach, dat hoorde erbij. Als het licht uitviel, zei je gewoon:
"Zie je wel, het systeem werkt! Beveiliging getest!"
En die kabels rond je nek? Dat was geen rommel. Dat was "mobiele voorraad". Jij was een wandelende doe-het-zelfzaak. Mensen herkenden je van ver:
"Ah kijk, daar komt de man die vonken maakt!"
Het mooiste moment was altijd wanneer je plechtig de schakelaar omdraaide. Iedereen hield de adem in.
Klik.
Als het licht aanging: applaus.
Als het niet aanging:
"Dat was een test, ik moest nog iets aarden."
Tegenwoordig heb je keuringen, normen, schema's, apps, digitale meters… In de jaren '60 had je vooral lef en een beetje geluk.
En toch… het brandde. Soms letterlijk. Maar meestal gewoon gezellig warm licht.
En jij stond daar, trots tussen je kabeljungle en gloeilampen, alsof je persoonlijk de zon had uitgevonden.
This browser does not support the video element.