Er was eens, in een koninkrijk waar de kippen gouden eieren legden en de hofnar belastingadvies gaf, een prinses met een huid zo wit als sneeuw, lippen zo rood als een stopbord en haar zo zwart dat zelfs een kraai zei: "Oei, dat is donker."
Ze heette natuurlijk Sneeuwwitje. Haar echte moeder was verdwenen (klassieke sprookjesregel), en haar vader was hertrouwd met een vrouw die op papier lief leek, maar in de praktijk elke volle maan meubels opat.
Haar naam was Lycanthra de Schone.
Overdag: elegant, chique, Instagram-perfect.
's Nachts: een gigantische weerwolf die honger kreeg van IKEA-hout en hofdienaren.
Lycanthra had een magische spiegel. Niet zo'n stille spiegel, maar zo'n spiegel die altijd commentaar gaf.
"Spiegel, spiegel aan de wand, wie is de mooiste van het land?" vroeg ze elke ochtend.
De spiegel zuchtte.
"Vandaag? Jij. Maar je moet echt iets doen aan die wenkbrauwen."
Op een dag zei de spiegel echter:
"Sorry Lycanthra, maar Sneeuwwitje is nu mooier. En ze heeft een betere skincare-routine."
Lycanthra flipte compleet. Ze gooide een kandelaar naar de spiegel, maar die gaf alleen een factuur terug.
"ZE MOET WEG!" huilde ze. "En ik wil haar kamer. Ze heeft een groter balkon."
Sneeuwwitje vluchtte het bos in, waar ze na drie minuten verdwalen meteen struikelde over een elf die yoga deed op een paddenstoel.
Ze ontdekte een huisje waar zeven elfen woonden. Ze waren geen stoere mysterieuze elfen zoals in films. Nee, deze waren… heel elfachtig:
Titania – De feeënkoningin in Shakespeares 'Een Midzomernachtsdroom
Mab – Koningin Mab, de vroedvrouw van dromen uit de Engelse folklore (en genoemd door Shakespeare en Shelley)
Puck – Hoewel vaak mannelijk, zijn er in sommige oudere tradities en hervertellingen vrouwelijke varianten of tegenhangers genaamd Puck of Pooka
Nuala – Een delicate Ierse feeënnaam die 'witte schouders' betekent maar last heeft van hooikoorts
Siofra – Ierse feeënnaam die letterlijk 'fee' of 'elf' betekent maar sukkeld met hoogtevrees
Aine – Ierse feeënkoningin en godin van de liefde, de zomer en soevereiniteit
Fand – Een prachtige zeefeeënkoningin uit de Ierse mythologie, echtgenote van de zeegod Manannán mac Lir
Ze lieten Sneeuwwitje blijven, maar gaven haar meteen een contract met 48 huisregels.
Regel 17: Niet zingen na 22u, tenzij duet met uil.
Lycanthra vond haar natuurlijk. Vermomd als oude dame met een nepbril (want niemand herkent iemand met een nepbril), verkocht ze Sneeuwwitje een appel.
"Hij is biologisch, glutenvrij en emotioneel ondersteunend," zei ze.
Sneeuwwitje nam een hap… en viel in slaap.
Niet dood, niet vergiftigd—ze ging gewoon in een extreem diepe powernap.
De elfen probeerden haar wakker te maken met:
elfendansen, motiverende speeches en één motiverende dans
Niets werkte.
Toen kwam de weerwolfkoningin, brullend onder de volle maan.
Nuala trok haar staf… en begon te niezen.
Siofra vloog omhoog… en vroeg of iemand haar wilde vasthouden.
Mab gooide een inductiekookpan naar de koningin, die zei:
"Bedankt, ik zocht nog een pan."
Sneeuwwitje werd wakker door al het lawaai, zag een gigantische weerwolf en zei:
"Oh. stiefmoeder Lycanthra. Jij bent het."
Lycanthra schaamde zich zo hard dat ze per ongeluk weer mens werd.
En ze leefden Min of Meer gelukkig
Sneeuwwitje werd koningin en voerde nieuwe wetten in:
-Iedereen krijgt gratis taart op woensdag.
-De spiegel mag alleen nog complimenten geven.
-Weerwolven mogen niet meer in meubels bijten.
De zeven elfen kregen officiële titels zoals:
"Hoofd van Boslogistiek" en "Minister van Onnodige Magie".
En Lycanthra? Die kreeg een wellness-abonnement en een kalender om haar volle manen te volgen.
Moraal van het verhaal
Wees lief voor je stiefmoeders.
Neem geen appels van vreemden.
En vertrouw nooit een spiegel met een attitude.
This browser does not support the video element.