Lang geleden, nog vóór mensen huizen bouwden en klokken de tijd begonnen te tellen, bestond er een stille wereld tussen waken en slapen. In die wereld woonde een klein wezen, geboren uit maanlicht en woestijnzand: het Zandmannetje.
Toen de eerste mens zijn ogen sloot en droomde, viel er een zilveren traan uit de maan. Die traan raakte het zand van de aarde en werd levend. Zo ontstond het Zandmannetje—klein, met ogen die fonkelden als sterren en handen gevuld met zacht, glinsterend droomzand.
De Maan gaf hem een taak:
"Breng rust in de hoofden van de mensen, en laat hun dromen groeien als sterren aan de nacht."
Eeuwenlang reisde het Zandmannetje over de wereld.
Hij liep door Egyptische woestijnen, waar hij farao's liet dromen van piramides en eeuwigheid.
Hij dwaalde door middeleeuwse kastelen, waar hij ridders liet dromen van eer en draken.
En in stille boerderijen liet hij kinderen dromen van vliegende paarden en verborgen schatten.
Hij droeg een klein zakje met zand dat nooit opraakte. Elk korreltje was een droom, elk droompje een klein universum.
Maar toen kwam de tijd van lawaai en licht.
Steden werden groter, nachten werden helderder, en mensen sliepen minder.
Ze geloofden niet meer in magie, en sommige kinderen dachten dat dromen gewoon films in hun hoofd waren.
Het Zandmannetje werd ouder en een beetje verdrietig.
Zijn zandzakje werd lichter, niet omdat het leeg raakte, maar omdat minder mensen écht droomden.
Toch is hij er nog steeds.
Elke avond, precies wanneer je ogen zwaar worden, zit hij op de rand van je bed. Hij blaast zachtjes zand in je ogen—dat is waarom ze soms prikken als je slaperig bent.
Hij luistert naar je gedachten en kiest zorgvuldig je dromen:
-Voor wie bang is, stuurt hij moed.
-Voor wie verdrietig is, stuurt hij licht.
-Voor wie groot durft te dromen, stuurt hij hele werelden.
Er wordt gezegd dat als alle mensen op één nacht tegelijk echt diep dromen, het Zandmannetje zal groeien tot een reus van sterrenstof en een nieuwe droomwereld zal openen waar mensen hun dromen kunnen bezoeken terwijl ze wakker zijn.
Tot die dag blijft hij klein, stil en onzichtbaar—maar altijd dichtbij.