De legende van de Saloon zonder einde

Ergens diep in het Wilde Westen, tussen een stoffige prairie en een dorp dat eigenlijk niet groot genoeg was om een straatnaam te hebben, stond de Golden Buffalo Saloon.

Het was een eenvoudige houten bar met twee klapdeuren, een gammele veranda en een uithangbord waarop een gouden buffel stond afgebeeld.

Niemand wist precies waarom die buffel goud was.

Waarschijnlijk omdat de schilder geen bruine verf meer had.

Binnen hing een dikke wolk van sigarenrook boven de tafels. Achter de bar stonden flessen whisky, bourbon en bier. In de hoek zat een pianist die al drie dagen hetzelfde lied speelde.

En midden in de zaal stond één tafel.

Aan die tafel zaten vier mannen.

Buck McGraw.

Slim Jim O'Hara.

Big Pete Johnson.

En Ezekiel "Zeke" Brown.

Ze waren aan het kaarten.

Al drie dagen.

En niemand wist meer precies waarom.

🃏 Dag één

Het begon allemaal op maandagmorgen.

Buck gooide zijn hoed op tafel.

"Ik verhoog."

Zeke keek hem strak aan.

"Hoeveel?"

"Vijf dollar."

De andere mannen keken elkaar aan.

Vijf dollar!

Dat was serieus geld.

De barkeeper, Charlie, zette vier glazen whisky neer.

"Jongens," zei hij, "misschien moeten jullie eens naar huis."

Niemand reageerde.

"Ik heb gisteren nog een vrouw gehad die hier binnenkwam en vroeg wanneer haar man naar huis kwam."

"En?"

"Dat was jij, Big Pete."

Pete dacht even na.

"Dan heb ik haar gezegd dat ik over vijf minuten kwam."

Charlie keek naar de klok.

"Dat was gisteren om drie uur."

Pete haalde zijn schouders op.

"Dan ben ik nog maar twee minuten te laat."

🃏 Dag twee

Dinsdagmorgen.

Dezelfde mannen.

Dezelfde tafel.

Dezelfde kaarten.

Alleen was inmiddels niemand meer helemaal zeker wie er aan de beurt was.

Buck had zijn paard buiten laten staan.

Slim Jim had zijn laarzen uitgetrokken.

Pete sliep tussen twee rondes door.

En Zeke beweerde dat hij al 43 uur dezelfde hand vasthield.

"Wat heb je?" vroeg Buck.

Zeke keek naar zijn kaarten.

"Geen idee."

"Waarom speel je dan?"

"Ik heb drie dagen geleden twintig dollar ingezet."

"En?"

"Die wil ik terug."

🃏 Dag drie

Woensdagmiddag.

De situatie begon ernstig te worden.

De mannen hadden inmiddels alles meegemaakt wat een mens tijdens een kaartspel kan meemaken.

Ze hadden geld gewonnen.

Geld verloren.

Paarden gewed.

Een revolver ingezet.

Een koe.

Twee kippen.

Een zak aardappelen.

En volgens de overlevering had Big Pete zelfs zijn schoonmoeder ingezet.

Niemand wilde haar hebben.

Dus die inzet werd teruggedraaid.

De barkeeper was ondertussen wanhopig.

"Jullie moeten naar huis!"

"We kunnen niet."

"Waarom niet?"

"We zitten midden in een spel."

"Jullie spelen al drie dagen!"

Buck keek beledigd.

"Je kunt een goed spel toch niet zomaar onderbreken?"

👠 Toen kwamen de vrouwen

Donderdagmorgen om precies negen uur gingen de klapdeuren van de Golden Buffalo open.

KRAK!

De hele saloon werd stil.

Daar stonden ze.

Vier vrouwen.

Met hun handen in hun zij.

Mrs. McGraw.

Mrs. O'Hara.

Mrs. Johnson.

En Mrs. Brown.

De pianist stopte midden in zijn lied.

De barkeeper dook achter de bar.

Zelfs de vliegen leken ergens anders heen te willen.

Mrs. McGraw keek naar Buck.

"Buck."

Buck keek op.

"Ja, schat?"

"Kom."

"Nu?"

"Ja."

"Maar..."

Ze keek naar de kaarten.

Toen naar Buck.

Toen weer naar de kaarten.

"Buck McGraw, jij bent maandagmorgen vertrokken."

Buck keek naar zijn horloge.

"Is het al donderdag?"

"Ja."

"Dan moet ik inderdaad maar eens gaan."

Mrs. O'Hara liep naar Slim Jim.

"Jim."

"Ja, lieverd?"

"Je hebt gezegd dat je maar één uurtje zou kaarten."

"Dat klopt."

"Je bent drie dagen weg."

"Dat was een heel lang uur."

Mrs. Johnson keek naar Big Pete.

"Peter."

Pete glimlachte.

"Dag schat."

"Wanneer was je van plan naar huis te komen?"

Pete dacht diep na.

"Na deze hand."

Mrs. Johnson keek naar de kaarten.

Toen naar haar man.

Toen naar de taart die op de bar stond.

Een grote verjaardagstaart.

Met roze glazuur.

En toen gebeurde het.

Ze pakte de taart.

SMEER!

Recht in het gezicht van Big Pete.

De hele saloon viel stil.

Pete zat daar.

Met slagroom op zijn neus.

Kers op zijn hoed.

En een halve taart in zijn baard.

Hij knipperde.

"Waarom?"

Mrs. Johnson zei:

"Omdat jij blijkbaar niet naar huis wilt komen."

Pete keek naar Buck.

Buck keek naar Slim Jim.

Slim Jim keek naar Zeke.

Zeke keek naar de taart.

En zei:

"Dat ziet er eigenlijk best lekker uit."

🍰 De eerste taart

Zeke kreeg de tweede helft van de taart in zijn gezicht.

PLOF!

Hij stond op.

"Dat was mijn laatste schone overhemd!"

Mrs. Brown wees naar hem.

"Je hebt sinds maandag hetzelfde overhemd aan!"

"Dat maakt het juist extra waardevol!"

Hij pakte een taart van de bar.

SMEER!

Nu kreeg Mrs. Brown hem terug.

De pianist begon te lachen.

Dat was zijn fout.

Want Mrs. O'Hara pakte een derde taart.

PATS!

Recht in zijn gezicht.

Hij stond op.

Keek langzaam rond.

En zei:

"Ik speel piano..."

Hij pakte een taart.

"...maar ik kan ook gooien."

ZWIEP!

De taart vloog door de saloon.

Raakte de spiegel.

De spiegel brak.

Iedereen keek naar de scherven.

Charlie de barkeeper zuchtte.

"Dat wordt van jullie rekening."

🍰💥 DE GROTE TAARTOORLOG

Binnen dertig seconden was de Golden Buffalo Saloon veranderd in een slagveld.

Taarten vlogen door de lucht.

Slagroom zat tegen de muren.

Kersen lagen op de vloer.

Een cowboy kreeg een taart in zijn hoed.

Een andere kreeg er één onder zijn jas.

Big Pete gleed uit over een klodder slagroom en belandde onder de kaarttafel.

De kaarten vlogen alle kanten op.

Buck probeerde zijn geld te redden.

"Mijn inzet!"

Een taart raakte hem vol in het gezicht.

"Mijn neus!"

Slim Jim kroop onder de tafel.

"Ik geef me over!"

Een taart landde boven op de tafel.

"Ik neem dat terug!"

🎂 De laatste taart

Na tien minuten was iedereen uitgeput.

De saloon zag eruit alsof er een bakkerij was ontploft.

De mannen stonden vol slagroom.

De vrouwen ook.

De pianist zat onder de kersen.

De barkeeper had een slagroombaard.

En toen ontdekte Charlie achter de bar nog één taart.

Hij pakte hem op.

Iedereen keek naar hem.

"Deze," zei Charlie, "is voor niemand."

Iedereen knikte.

"Afgesproken."

Stilte.

Buck keek naar de taart.

Pete keek naar de taart.

Slim Jim keek naar de taart.

Zeke keek naar de taart.

De vier vrouwen keken naar hun mannen.

Charlie glimlachte.

"Niemand raakt hem aan."

Hij draaide zich om.

PLOF!

De taart vloog recht in zijn eigen gezicht.

Iedereen barstte in lachen uit.

Charlie veegde langzaam de slagroom van zijn ogen.

Hij keek naar de mannen.

Toen naar de vrouwen.

En zei:

"Goed."

Hij pakte zijn jas.

"De saloon gaat dicht."

"Voor hoe lang?" vroeg Buck.

"Tot jullie vrouwen jullie thuis hebben."

De vrouwen pakten hun mannen bij de arm.

Buck protesteerde.

"Maar we waren bijna klaar!"

Mrs. McGraw keek hem aan.

"Jullie zijn al drie dagen bezig."

Buck zuchtte.

"Maar wie heeft gewonnen?"

Iedereen keek naar de tafel.

De kaarten lagen overal.

Niemand wist het nog.

Toen zei Zeke:

"Volgens mij de vrouwen."

En voor de eerste keer in drie dagen waren alle vier de mannen het volledig met elkaar eens.

En zo eindigde het beroemdste kaartspel uit de geschiedenis van de Golden Buffalo Saloon.

Niet met een schietpartij.

Niet met een duel.

Niet met een winnaar.

Maar met zeventien taarten, vier boze vrouwen, één gebroken spiegel en een barkeeper die drie dagen later nog slagroom uit zijn oren haalde.

En vanaf die dag hing boven de deur van de Golden Buffalo Saloon een nieuw bord:

GEEN KAARTSPEL DAT LANGER DUURT DAN ÉÉN DAG.
EN GEEN VROUWEN BINNEN MET TAART.

Het eerste verbod werd gerespecteerd.

Het tweede nooit.

Want volgens de inwoners van het dorp was de taartoorlog het beste vermaak dat de Golden Buffalo ooit had meegemaakt.