"Welkom, welkom!" riep Jules terwijl hij met theatrale zwaai zijn vest rechttrok. "Stap binnen op de Nautilus, het enige vaartuig waar je zeeziek kan worden zonder ooit een golf te zien."
Wij stonden wat onwennig in de metalen gang, waar alles blonk, tikte, sistte of mysterieus borrelde. Overal koperen buizen, meters met wijzers die nerveus trilden, en hendels waarvan je instinctief voelde: daar moet ik vooral niét aankomen.
"Dit," zei Jules trots, terwijl hij tegen een gigantische hendel leunde, "is de diepte-regelaar. Trek ik eraan, dan gaan we naar beneden. Duw ik hem, dan gaan we… ook naar beneden. Maar met meer overtuiging."
We lachten. Hij niet.
Hij leidde ons verder naar een enorme koepel met een glazen raam waarachter de oceaan zich uitstrekte. Vissen zwommen voorbij alsof ze abonnement hadden op dit uitzicht. Plots verscheen er in de verte een schaduw met tentakels.
"Ah ja," zei Jules nonchalant, "dat is onze buurman. Een inktvis van bescheiden formaat. Hij heeft vorige week aangebeld om suiker te lenen."
"En?" vroeg ik voorzichtig.
"Hij bracht de kom niet terug."
We knikten begrijpend. Dat overkomt iedereen.
In de machinekamer stond een gigantische stoommachine te puffen alsof ze net een marathon had gelopen. Jules klopte liefdevol op het metaal. "Alles draait op verbeelding en een klein beetje stoomdruk. Vooral veel verbeelding."
Mijn partner wees naar een knop met het label: 'NIET INDRUKKEN'.
"Dat," zei Jules, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok, "is de knop die absoluut niet mag worden ingedrukt. Behalve als je avontuur wil. Of pudding. Soms komt er pudding uit."
"Waarom pudding?"
Hij haalde zijn schouders op. "Wetenschap."
Plots begon er ergens een alarm te rinkelen. Niet luid, maar zo'n beleefd alarm dat zegt: het is misschien tijd om licht in paniek te raken.
"Oh, dat is niets," zei Jules geruststellend. "We stijgen waarschijnlijk per ongeluk op. Of dalen. Moeilijk te zeggen zonder kompas. Heeft iemand het kompas gezien?"
We keken elkaar aan. Niemand had een kompas gezien. Wel een tentakel tegen het raam.
Jules klapte enthousiast in zijn handen. "En dat, beste vrienden, is precies waarom ik rondleidingen geef. Avontuur beleef je niet veilig in een zetel — avontuur beleef je onder 300 meter water, met een nieuwsgierige inktvis en een licht onbetrouwbare diepte-regelaar!"
Hij stak plechtig zijn hand uit.
"Volgende stop: de onderwaterbibliotheek. Daar hebben we enkel boeken die nog niet geschreven zijn. U mag er eentje kiezen."
En terwijl de Nautilus zachtjes kraakte, de meters wiebelden en ergens opnieuw een alarm beleefd begon te rinkelen, wisten we één ding zeker:
Een rondleiding bij Jules is geen uitstapje.
Het is een lichte onderdompeling in pure, glorieuze chaos. 🚢