Jan had één simpele missie: een nieuwe pasfoto laten maken. "Hoe moeilijk kan dat zijn?" dacht hij, terwijl hij zijn haar met water gladstreek alsof hij zich voorbereidde op een koninklijk bal.
De fotograaf was een strenge man met een bril die eruitzag alsof hij elk molecuul in je gezicht persoonlijk kende."Neutrale blik. Mond gesloten. Geen glimlach," zei hij, met de vrolijkheid van een belastingbrief.
Jan probeerde een neutrale blik. Het resultaat? Hij leek op iemand die net ontdekt had dat zijn koffie op was." Niet zo verdrietig," zei de fotograaf. Jan probeerde minder verdrietig te kijken. Nu leek hij op iemand die net ontdekt had dat zijn koffie op was… maar ook dat de bakker gesloten was."
Een klein glimlachje mag," zuchtte de fotograaf uiteindelijk. Jan glimlachte. Het systeem dacht dat hij lachte. De foto werd geweigerd door de paspoortcomputer omdat hij "te gelukkig" was. Daarna begon de haarcrisis. Zijn haar zat perfect… tot de flits. Op de foto stond zijn kapsel recht omhoog, alsof hij net door de bliksem was getroffen of spontaan ideeën had gekregen."
Niet bewegen," zei de fotograaf. Jan bleef zo stil dat hij vergat te ademen. De foto toonde een man die eruitzag alsof hij net een Guinness World Record probeerde te halen voor langste ademstop zonder training.
Na twaalf pogingen, drie existentiële crisissen en één foto waarop zijn oor leek te ontsnappen uit zijn hoofd, was er eindelijk een perfecte pasfoto.De fotograaf keek trots.Jan keek naar de foto. Hij leek op een verdachte in een misdaadserie met de naam: " De man die zijn koekjes niet wilde delen." Maar goed, de overheid keurde hem goed.
En dat is, volgens Jan, de hoogste vorm van schoonheid.
This browser does not support the video element.