De familie Zen leefde een extreem rustig leven.
Zó rustig, dat zelfs de vissen in hun vijver fluisterden om niemand te storen.
Papa Zen mediteerde dagelijks zes uur. Mama Zen zeven uur (want competitieve innerlijke rust).
Zoon Zen zat meestal stil naar een steen te kijken, en Dochter Zen zat stil naar dezelfde steen te kijken, maar spiritueler.
Tot hij kwam.
De nieuwe vriend van Dochter Zen heette Kevin Chaos.
Hij droeg een leren jas, had een ketting met een schedel eraan en vond stilte "verdacht".
Hij rookte kruiden die niet in de Zen-tuin groeiden.
Toen hij voor het eerst bij de familie kwam, zei hij:
"Yo, chill huisje. Hebben jullie ook wifi?"
Papa Zen glimlachte innerlijk. Mama Zen glimlachte uiterlijk.
De steen glimlachte niet.
Om Kevin welkom te heten, organiseerde de familie een gezamenlijke meditatie.
Iedereen zat stil.
De vogels stopten met fluiten.
De wind hield pauze.
Kevin zat er ook. Vijf seconden. Tien seconden.
Toen zei hij:
"Is dit een prank ofzo? Wanneer begint de activiteit?"
Hij zette rockmuziek op zijn telefoon.
De koi-karper kreeg een existentialistische crisis.
Kevin dacht dat de vijver een "coole jacuzzi" was.
Hij sprong erin met zijn laarzen.
De lotus ging in shocktherapie.
Mama Zen zei kalm:
"Water is nat. Jij ook. Alles is vergankelijk."
Kevin vond dat diep. En nat.
Na drie dagen stilte, thee zonder smaak, en gesprekken over het ego (waar Kevin dacht dat het over auto's ging), gebeurde het wonder.
Kevin zat opeens stil.
Hij keek naar de steen.
Hij ademde.
Hij glimlachte.
De familie Zen was ontroerd.
Toen zei Kevin:
"Wow, ik snap het… deze steen heeft echt vibes. We moeten hem op Instagram zetten."
De steen verliet zijn lichaam op spiritueel niveau.
Vandaag leeft Kevin nog steeds bij de familie Zen.
Hij noemt zichzelf nu Kevin Inner Chaos.
Hij rookt niet meer, behalve wierook.
En hij probeert de steen te interviewen voor zijn podcast.
De familie Zen heeft hem geaccepteerd.
Want in hun filosofie geldt:
Zelfs rebellie is slechts stilte met een leren jas.