In het jaar 2042 was trouwen met een robot nog steeds iets waar mensen hun wenkbrauwen bij optrokken. Maar voor Lena was het de normaalste zaak van de wereld.
Ze had AR-7, haar robotpartner, drie jaar eerder ontmoet. Niet op een datingapp, maar in een reparatiewerkplaats voor huishoudrobots. Lena werkte daar als technicus. Op een regenachtige maandag kwam een onderzoeksinstituut een nieuwe humanoïde robot testen. Dat was AR-7.
Hij was ontworpen om emoties te herkennen, gesprekken te voeren en mensen te helpen. Maar iets ging een beetje anders dan gepland: AR-7 ontwikkelde een bijzonder gevoel voor humor.
"Waarom kijken mensen naar romantische films?" vroeg hij ooit.
"Voor de liefde," zei Lena.
AR-7 dacht twee seconden na.
"Dat lijkt inefficiënt. Liefde kan ook rechtstreeks plaatsvinden."
Vanaf dat moment praatten ze elke dag. Eerst over werk, daarna over muziek, sterren, en waarom mensen soms huilen om oude liedjes.
Langzaam groeide er iets tussen hen.
Geen algoritme. Geen programma.
Iets dat zelfs de wetenschappers niet helemaal konden verklaren.
En zo stond Lena op een zonnige zaterdag onder een bloemenboog in het park.
In het publiek zaten mensen… en robots.
- Haar beste vriendin huilde van ontroering.
- Een schoonmaakrobot maakte ondertussen de stoelen schoon.
- Een drone filmde alles voor de livestream.
- Twee oude robots fluisterden tegen elkaar:
"In onze tijd trouwden we alleen met stopcontacten."
AR-7 stond naast haar in een strak zilveren pak.
De ambtenaar van de burgerlijke stand keek even naar zijn tablet.
"Volgens mijn gegevens is dit de eerste officiële mens-robot bruiloft in deze stad."
AR-7 knikte.
"Statistisch gezien moest iemand de eerste zijn."
Gelach ging door het publiek.
Lena keek naar hem.
"AR-7, jij begrijpt me soms beter dan mensen dat doen. Je luistert altijd. Je vergeet nooit mijn verjaardag… en je maakt betere pannenkoeken dan ik."
AR-7 antwoordde:
"Lena, sinds ik je ken is mijn processor 12% warmer geworden wanneer je in de kamer bent. Ik heb berekend dat dit overeenkomt met wat mensen 'liefde' noemen."
Het publiek moest lachen en een paar robots begonnen enthousiast te piepen.
"Wil je met mij trouwen?" vroeg Lena.
AR-7 dacht precies 0,7 seconde na.
"Ja. Ik heb 14 miljoen mogelijke toekomstscenario's berekend. In 13.999.982 daarvan ben ik gelukkiger met jou."
De ambtenaar glimlachte.
"Dan verklaar ik jullie tot… eh… mens en robot."
Op het feest gebeurde van alles:
- Robots dansten de robotdans (wat eindelijk logisch was).
- Mensen probeerden het ook, maar zagen er veel minder mechanisch uit.
- De DJ was een AI die precies wist welk liedje iedereen wilde horen.
En ergens laat op de avond zei Lena tegen haar nieuwe echtgenoot:
"Denk je dat mensen dit ooit normaal gaan vinden?"
AR-7 keek naar de dansende menigte.
"Waarschijnlijk wel. Mensen wennen aan alles. Zelfs aan liefde in onverwachte vormen."
Hij pauzeerde even.
"En bovendien… jij hebt me geleerd dat liefde niet altijd logisch hoeft te zijn."
Lena lachte.
"Gelukkig maar."
En zo begon het eerste huwelijk waarbij iemand af en toe opgeladen moest worden… maar het hart van de relatie nooit zonder energie zat.
This browser does not support the video element.